Sen bana,
Habersiz çekip gitmelerinle
Seni merak etmemeyi öğrettin
Sen bana,
Gözlerindeki hüzün saçan ışığınla
Gülümsemenin seninle güzel olduğunu öğrettin
Sen bana,
Söylediğin tek bir kelimeyle
Seni arayıp sormadan yaşamayı öğrettin
Şu aralar sen bana,
Kendini hasret bırakmalarınla
Seni özlememeyi öğretiyorsun
Korkuyorum…
Sen bana,
Bu kadar uzak duruşlarınla
Bir gün sevmemeyi öğreteceksin diye
Çok korkuyorum…
Sevil Körel
Mutlu musun?
Son nefesimi verdim işte ölüyorum
Seni kaldıramadı bu beden bu gönül
Mutluluğu ve bitmeyen sevgimi
Sana bırakıyorum
Hüznümü alıp da gidiyorum
Aldılar benim canımı işte
Mutlu musun?
Gözyaşı dökmeye gerek yok artık
Birbirimizin ardından
Sana bıraktım her şeyi
Mutluluk da senin olsun
Ben aldım hüznü gidiyorum
Canımı istiyordun istediğin oldu
Son nefesimi verdim işte ölüyorum
Mutlu musun?
Beni düşünmene gerek yok bundan sonra
Bir çelenk al eline
Gel mezarımın başına
Bir dut et yeter bana
Bak işte canımı istiyordun
Geldin cansız bedenimin başına
Artık istemene gerek yok
Aldılar bile canımı
seni bana sorma kendine sor
seni bana sorma bilene sor
ben seni tanıyorum
birde benikendine sor
hem calıştım hemde yazdım
hem kürüdüm hemde kazdım
tükenmez bitti kurşun ile yazdım
birde beni kendine sor
şair yazdı yaşdedi elli
hic zorlama bu iş bsştan belli
seninle olduk senli benli
birde beni bir bilene sor
Bir tek sen ezilip acı çektin sanma
Senin çektiğin işkence de benim ki haz mı be
Dünyanın bütün yükü sırtımda dersin amma
Senin talihin kara da benimki beyaz mı be
Divane olmadım mı yıllarca peşinde
Gençliğim gitmedi mi gönül işinde
Kahkaha atarsın alaya alır biçimde
Senin küçümsediğin yürek yarasıdır az mı be
Ümit soldurmaktan başka ne yapmışım
Senin gözünde bir yalana inanmışım
Belli ki yıllarca kendimi aldatmışım
Senin ki aşkın temsili de benimki saz mı be
Çekemedin bir kerecik içten gülmemi
Ciddiye almadın seviyorum dememi
Yaşamadım sanıyorsun en derin matemi
Senin mevsimin kış da benim ki yaz mı be
Yüzüme vurdun en ufak hatalarımı
Sırtıma sardın en güzel anılarımı
Kıyaslayıp durdun bütün yaptıklarımı
Senin beslediğin tavuk da benim ki kaz mı be
Ben de özlemle anmak isterdim geçmişi
Anlarsın görsen kendime ettiğim işi
Senenin oniki ayı benden mi kaptın kışı
Senin gökyüzün kapalı da benim ki ayaz mı be
Yüzlerce kez belli ettim böyle yürümüyor
Ellerin boğazımdan bir türlü inmiyor
Canıma kastın var diyorum kulağın duymuyor
Senin sözün gerçek de benimki mecaz mı be
Ben mi istedim bu hayatı bende mi suç
Belli ki ne yaparsak yapalım sonu güç
İbadet diye aşk için tuttuğumuz oruç
Senin kıblen Kâbe de benim ki Hicaz mı be
Benmiyim
Nedir bu telaşın nedir bu öfken
Seni sıkıntıya koyan benmiyim
Yüreğin kabarmış yüzün çok gergin
Seni bu dertlere atan benmiyim vay
Başına belayı saran benmiyim vay
Kendin gittin dağı taşı dolaştın
Bilinmeyen kişilere yanaştın
Başına olmadık işleri aştın
Seni onlara eş eden benmiyim vay
Seni zalıma kul eden benmiyim vay
Beni Adem´i beni anlamaz oldun
Boş kaplar variken doluya doldun
Bir hiç uğruna yanıp kül oldun
Seni ateşlere atan benmiyim vay
Yüreğini dağlayan benmiyim vay
Ozan Adem